ملا نصرالدين هر روز در بازار گدايي مي‌كرد و مردم با نيرنگي٬ حماقت او را دست مي‌انداختند. دو سكه به او نشان مي‌دادند كه يكي شان طلا بود و يكي از نقره. اما ملا نصرالدين هميشه سكه نقره را انتخاب مي‌كرد. اين داستان در تمام منطقه پخش شد. هر روز گروهي زن و مرد مي‌آمدند و دو سكه به او نشان مي دادند و ملا نصرالدين هميشه سكه نقره را انتخاب مي‌كرد. تا اينكه مرد مهرباني از راه رسيد و از اينكه ملا نصرالدين را آنطور دست مي‌انداختند٬ ناراحت شد. در گوشه ميدان به سراغش رفت و گفت: هر وقت دو سكه به تو نشان دادند٬ سكه طلا را بردار. اينطوري هم پول بيشتري گيرت مي‌آيد و هم ديگر دستت نمي‌اندازند. ملا نصرالدين پاسخ داد: ظاهراً حق با شماست٬ اما اگر سكه طلا را بردارم٬ ديگر مردم به من پول نمي‌دهند تا ثابت كنند كه من احمق تر از آن‌هايم. شما نمي‌دانيد تا حالا با اين كلك چقدر پول گير آورده‌ام.

 ------------ --------- ---------

 شرح حكايت 1 (دیدگاه بازاریابی استراتژیک)

ملا نصرالدين با بهره‌گيري از استراتژي تركيبي بازاريابي، قيمت كم‌تر و ترويج، كسب و كار «گدايي» خود را رونق مي‌بخشد. او از يك طرف هزينه كمتري به مردم تحميل مي‌كند و از طرف ديگر مردم را تشويق مي‌كند كه به او پول بدهند .

«اگر كاري كه مي كني٬ هوشمندانه باشد٬ هيچ اشكالي ندارد كه تو را احمق بدانند.»

 شرح حکایت 2 (دیدگاه سیستمی اجتماعی)

ملا نصرالدین درک درستی از باورهای اجتماعی مردم داشته است. او به خوبی می دانسته که گداها از نظر مردم آدم های احمقی هستند. او می دانسته که مردم، گدایی – یعنی از دست رنج دیگران نان خوردن را دوست ندارند و تحقیر می کنند. در واقع ملانصرالدین با تایید باور مردم به شیوه خود، فرصت دریافت پولی را بدست می آورده است.

«اگر بتوانی باورهای مردم را تایید کنی آنها احتمالا به تو کمک خواهند کرد. »

شرح حکایت 3 (دیدگاه حکومت ماکیاولی)

ملا نصرالدین درک درستی از نادانی های  مردم داشته است. او به خوبی می دانسته هنگامی که از دو سکه طلا و نقره مردم ، شما نقره را بر می دارید آنها احساس میکنند که طلا را به آنها بخشیده اید! و مدتی طول خواهد کشید تا بفهمند که سکه طلا هم از اول مال خودشان بوده است .و این زمان به اندازهآگاهی و درک مردم میتواند کوتاه شود. هرچه مردم نا آگاهتر بمانند زمان درک این نکته که ثروت خودشان به خودشان هدیه شده طولانیتر خواهد بود. در واقع ملانصرالدین با درک میزان جهل مردم به شیوه خود، فرصت دریافت پولی را بدست می آورده است.

«اگر بتوانی ضعفهای مردم را بفهمی میتوانی سر آنها کلاه بگذاری ! و آنها هم مدتی لذت خواهند برد »

احمدی نژاد در اهواز:

اگر هدفمند کردن یارانه ها اجرا شود، ظرف سه سال آینده بیکار و فقیر در کشور باقی نمی ماند.

به نظر شما فقرا کجا میرن؟

بیشتر شبیه برنامه فقیر زدایی هست تا فقر زدایی. 

یا رب روا مدار که گدا معتبر شود

گر معتبر شود ز خدا بی خبر شود

سفر محمود احمدی نژاد به مالزی

مزرعه حیوانات

داستان یک انقلاب.

بخوانید و مقایسه کنید.

شما کدوم شخصیت داستان هستید؟

 داون لود از رپید شییر

راستش یکی از دوستانی که وبلاگ من رو مطالعه کردن نظر دادن و از من خواستن که بیشتر در مورد انتخابات تحقیق کنم و . . .

و بیخودی فکر های بیخود نکنم که یه کارهایی شده.

منم به حرف ایشون گوش کردم

من نه میخام نمودار بکشم که رای آقای موسوی و آقا محمود اینطوری و اونطوری هست

نه میخام بگم که چرا اراء تعداد زیادی از صندوقها عدد رند هست ( این اتفاق ممکن هست به علت اتمام تعرفه افتاده باشه و چون تعرفه ها معمولا" در بسته های ۱۰۰ تایی پخش شده باعث میشه تعداد رای صندوقها عدد رندی باشه )

و نه حتی در مورد رای بیشتر از ۱۰۰٪ بعضی صندوقها حرفی میزنم

و نه در مورد اینکه وزارت کشور از ترس اینکه مبادا تعداد رای دهندگان کل کشور از ۱۰۰٪ بیشتر بشه ساعات رای گیری رو محدود کرد.

نه میخام در مورد برگ رای های محسن رضایی که سر از زباله دونی در آوردن حرف بزنم

و یا حتی برگ رای های تا نخورده ای که روز باز شماری صدا و سیما به خورد ملت داد

همه میگن ۳۰٪ شرکت کننده بیشتر

آیا این ۳۰٪ ،

۳۰٪ ای که هیچ وقت بعد از انقلاب رای نداده بود به صحنه اومد تا بزنه تو دهن استکبار و به محمود جون رای بده؟

رای ۲۴ میلیونی یعنی همه کسانی که دور قبل به ایشون رای دادن و طی این ۴ سال مثل سگ پشیمون بودن دوباره به ایشون رای بدن که هیچ

نصف کسایی که دور قبل به رفسنجانی رای دادن و یا این دوره برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی شناسنامه شون مهر انتخابات میخوره هم به ایشان رای داده باشن.

ای ول محبوبیت.

۶۴٪ رای از مجموع ۸۵٪ رای دهنده . این یعنی ۵۳٪ کل ملت به ایشون رای دادن ، آیا به نظر شما واقعا" اینطور هست؟

آیا واقعا" اینطور هست ولی حتی صدا و سیما که طی ۴ سال گذشته روزی ۳ بار محمود جون رو نشون میداد تا مردم دلشون براش تنگ نشه حالا چند روزه که نشون نمیده تا حرص مردم بخابه.!!!

آیا به نظر شما واقعا" راهی برای تغلب نیست؟

چرا SMS ها قطع میشه؟

چرا اینترنت قطع میشه؟

چرا بلافاصله بعد از انتخابات پلیس خیابونها رو تصرف میکنه؟

یادم میاد وقتی خاتمی تو انتخابات رای آورد خیابونها شلوغ بود و یکباری که رفتم بیرون سه بار شیرینی خوردم.

ولی اینبار

اینبار کی شیرینی داد؟

چه کسی خوشحال بود؟

فردای رای گیری که من رفتم خیابون مردمی دیدم

افسرده ، بی روح ، متعجب

2 نفر باهم حرف نمیزد

کسی تبریک پیروزی نمیگفت ، حتی کسانی که بهش رای داده بودن هم ۶۴٪ رو باور نمیکردن.

همه به هم نگاه میکردن و تو دلشون میپرسیدن واقعا" چه کسی رای داده؟

همه میپرسیدن دیروز که تو صف رای همه میگفتن موسوی پس امروز چی شد؟

یعنی مردم ایران اینقدر ۲رو هستن که تا پای صندوق بگن موسوی ولی به خاطر سهام عدالت و . . . رای بدن به . . . ؟؟؟ !!!

من رفتم مسجد رای دادم ، ممکنه مدرسه ها طور دیگه بوده باشه؟؟؟

من پایین شهر رای دادم ، ممکنه بالا شهر اوضاع طور دیگه ای بوده باشه؟؟؟

اخه کی ، کجا ، چطور؟

مردمی که هنوز هم گیج موندن که چی شد و چطور شد!!!

مردم روستاها میگن به خاطر افزایش حقوق بازنشتگان رای آورده و مردم شهرها میگن به خاطر سهام عدالت به روستاییها تونسته از روستاها رای بیاره.

یادش بخیر یه زمانی از نشاط حرف میزدن

رئیس جمهوری داشتیم که میگفت جایی که من هستم حرف مرگ نزنید

کسی رو داشتیم که از امید حرف میزد

آزادی در اندشیه و از قانون در عمل

و حالا

من مردمی رو میبینم افسرده

سرد و بی روح

خسته و بی حوصله

حواس پرت و دلتنگ برای حرف زدن با کسی

من بی اعتمادی مردم رو میبینم

به اعتمادی حتی به همدیگه

گواه من برای تغلب گسترده در انتخابات رنگ و روی پریده مردم هست

مردمی که حال و حوصله حرف زدن ندارن

حال و حوصله کار کردن ندارن

 مردمی که . . .

همه مردم

نه نمودارها

نه گزارشهای بی بی سی

راستی بیچاره بی بی سی ،

قبل از انقلاب هم به شایعه پراکنی و تشویق مردم به تظاهرات متهم میشد ، الان هم.

فردا امتحان دارم ولی نمیدونم چرا میخام امشب به جای خوندن ، بنویسم.

مگه اصلا" مهمه که من فردا تو ورقه چی بنویسم؟ یا مهمتر اینه که استاد چی بخونه؟

مگه ترم قبل اینطور نبود که همشهری های استاد معدل ۱۸ -۱۹ میاوردن و بقیه . . .

به هر حال برسیم به پروژه خودمون

سال پیش وقتی تونستم پدرم رو راضی کنم تا خونه یک طبقه ای رو که داشتیم بکوبیم و به جاش یه ساختمون ۵ طبقه بسازیم یه احساس خاصی داشتم.

حس مبارزه ، ماجرا جویی ، ترس و دلواپسی از آخر کار و پدر مادری که نگران از دست دادن ارزشمندترین داراییشون بودند.

بعضی مسائل به نظرم خیلی ساده بود و بعضی ها خیلی سخت و مشکل

ولی به هر حال

ما خرداد سال ۸۷ خونمون رو تخریب کردیم و . . .

با توجه به یک مرحله بی پولی و فصل زمستون تاخیر هایی داشتیم که تو برنامه من پیش بینی نشده بود.

ولی حالا

با توجه به اینکه ما اول مرداد سال ۸۷ بتن ریزی پی رو داشتیم و من امیدوارم اول مرداد امسال بتونیم اسباب کشی کنیم.

که البته خرده کاریهایی ناقص خواهد بود که تا پایان مرداد اونها هم تموم خواهند شد

و

به این ترتیب شاید بشه گفت من در وعده ای که به خودم داده بودم مبنی بر اتمام پروژه حد اکثر در ۴۰۰ روز موفق بودم.

و مهمتر از همه

حالا من تجربه یک سال سرکله زدن با انواع و اقسام آدمها و مشاغل رو دارم که به نظرم میتونه تجربه بزرگی باشه.

عکسهای پروژه رو در پست پایینی حتما" ببینید.